با رشته ورزشی پارکور آشنا شویم

پارکور ورزشی است یگانه و منحصربفرد، البته اگر به عنوان ورزش قبولش داشته باشیم! پارکور ورزشی متفاوت است چرا که در همان خیز آغازین خود را «از هر آنچه رنگ تعلق به خود می‎گیرد» رهاست و نه به میدانی مخصوص برای ورزشکار نیاز دارد و نه به سقفی که برای آمال و آرزوهای پارکورکاران حدی متصور شود. پارکور ورزش مواجهه است، ورزش استقبال، استقبال از موانع پیش‌رو و گذر. ورزشکار پارکور آموخته است که در میدان بازی (میدانی که وسعتش سر و ته نمی‎شناسد و ممکن است به اندازه‌ی یک شهر باشد) دورِ «دور زدن» مانع را خط بکشد و با پریدن از روی مانع، سدها را بشکند و به سوی چالشی دیگر گذر کند. پارکور ورزش جابهجایی، جست‎وخیز و چالاکی است، پارکور، آرامِ ورزشکاران بی‎قرار است.

پارکور، شهرنوردی به سبک فرانسوی‎ها؛

پارکور (به فرانسوی Parkour) یا هنر بی‌قراری (به فرانسوی L’art du déplacement) یا به قول برخی از مترجمان شهرنوردی، روشی تازه برای تعامل با محیط اطراف تنها با استفاده از توانایی‌های انسانی است. این رشته ورزشی توسط دیوید بل فرانسوی بنیانگذاری شده است، دیوید بل معتقد است: «جنبه‌ی فیزیکی پارکور، غلبه‌کردن بر تمامی موانع پیش روست، درست مانند این‌که در شرایط اضطراری گیر افتاده باشید. پارکور فقط بالا و پایین پریدن نیست، بلکه مجموعه‌ای هدفمند و دارای فلسفه‎ای خاص خویش است. پس هدف پارکور، رسیدن به مقصد با استفاده از موثرترین، بهترین و کوتاه‏ترین مسیر در کنار مناسب‌ترین حرکات است که ممکن است شامل دویدن، پریدن، بالا رفتن و حتی خزیدن هم باشد.»

پارکور و جنگی که مسبب خیر بود؛

احتمالا پارکور تنها ورزشی در جهان باشد که خاستگاهش به جنگ برسد و مبدعش هم یک سرباز باشد. ریموند بل سرباز ارتش فرانسه که از بخت بد عازم کشور ویتنام شد بود و برای زنده ماندن نیاز به کسب توانمندی‎هایی داشت که از شر موانع خلاصش کند و از تیررس نیروهای دشمن در امانش بدارد. پس اینگونه بود که در حدود نیم قرن پیش، از جنگی بدون فایده و پر هزینه در آسیای جنوب شرقی، یکی از دوست‎داشتنی‎ترین ورزش‎های عالم متولد شد. در ادامه نیز دیوید فرزند ریموند، همچون فرزندی خلف راه پدر را ادامه داد  و موهایش را در راه بسط و گسترش ورزش پارکور سپید کرد.

پارکور جست‎وجو برای کارآمدترین؛

گفته معروفی در مورد هنر سیر و سفر وجود دارد که سفر رفتن فقط زودتر رسیدن به مقصد نیست و از مسیر لذت بردن هم خود بخشی از سفر است. در میان ورزش‌ها پارکور نیز ورزشی است که تنها به دنبال سریع‌ترین راه برای رسیدن به هدف نیست و ورزشکارانش را تشویق می‎کند با با تکیه بر قوه‌ی خلاقیت هنگام مواجهه با موانع، کوتاه‎ترین‎ راه را کنار بگذارند و بهترین راه را پیدا کنید.

پارکور را باید کجا تمرین کرد؟

پارکور زمین  و ورزشگاه مخصوصی نمی‎شناسد و هر کجا که مانعی برای پریدن وجود داشته باشد، «تراسورها» (نامی که برای ورزشکاران رشته ورزشی پارکور استفاده می‎شود)، بساط ورزش را پهن می‎کنند و مشغول مانع‎پرانی می‎شوند. تنها محدودیتی که برای تراسورها در نظر گرفته شده است، منع انجام این فعالیت ورزشی در بناهای عمومی یا تاریخی است تا حریم خصوصی دیگران خدشه‎ برندارد یا اینکه آثار ارزشمند تاریخی یا باستانی آسیبی نبینند.

برای ورزش پارکور به چه وسایل و تجهیزاتی نیاز دارید؟

احتمالا باید لقب قانع‎ترین ورزش دنیا را به پارکور بدهیم چرا که این فعالیت ورزشی همانطور که در قید و بند ورزشگاه و سقف بالای سر برای تراسورها نیست، نه نیاز به توپ و توری دارد و نه بهانه‎ی دستکش، کلاه یا ضربه‎گیری آنچنانی را از ورزشکار می‎گیرد، تنها تجهیزاتی که به کار تراسورها می‎آید، لباسی راحت و کفش‌هایی چسبناک است تا پرش‌ها را آسوده‎تر انجام دهند.

آنچه پارکور نیست!

برخی به اشتباه فکر می‎کنند که پارکور همان فری رانینگ است، در صورتی که تفاوت میان یک فری رانر با یک تراسور از زمین تا آسمان است! و نباید این دو ورزش را یکی دانست.

پارکور تنها انجام حرکات نمایشی یا اکشن نیست! پس حواستان باشد هر فردی که با انجام حرکات نمایشی چشمان تماشاگران را خیره می‏کند، در قاموس ورزش پارکور، تراسور محسوب نمی‎شود.

پارکور فقط محصور دیوارهای شهر نیست، بنابراین، مناظر زیبا و سرسبز جنگل‎ و دشت نیز میدان هیجان‎برانگیزی است که تراسورها را به خود می‎خواند.