کاراته ورزشی است که از شرق دور و از کشور ژاپن سر بر آورده است و تلاش می‎کند تا ورزشکارانی را تربیت کند که تنها با اتکا به نیروی بدنی و تکنیک‏های حرکاتی از پس حمله و دفاع در مقابل مهاجمان احتمالی بر بیایند. عموما ورزش کاراته به مبارز‎ه‎ای اطلاق می‎شود که میان دو رزمی‎کار برگزار می‎شود.  

لغت کاراته، واژه‏ای ژاپنی است که از دو بخش تشکیل شده است: کارا + ته؛ که در این هم‎نشینی کلمه‏ی کارا به معنای خالی است و واژه‎ی ته نیز دست معنا می‎دهد. به این ترتیب کاراته ورزش پیروزی بر رقبا و دشمنان با دستان خالی و با اتکا به نیروی جسم و قدرت ذهن است.

 در این رشته‏ ی ورزشی، مسابقات به صورت تیمی و انفرادی در دو بخش آقایان و بانوان و در رشته‌های کاتا وکومیته برگزار می‎شود. اوزان مسابقات كومیته انفرادی به ترتیب 55-، 60-، 65-، 70-، 75-، 80-، 80+ و آزاد در گروه آقایان و 53- ،60-،60+ و آزاد در گروه بانوان در نظر گرفته شده است.

کاراته چگونه تبدیل به ورزش شد؟

پیدا کردن پاسخی درخور برای این پرسش که تاریخ دقیق پیدایش ورزش‌های رزمی چه زمانی است، کاری سخت و تقریبا ناممکن است. چرا که بشر از آغازین روزهای زندگی بر روی این کره‏ی خاکی آموخته بود تا از بدن خود و از حرکات رزمی برای مبارزه و دفاع شخصی استفاده کند. حال اگر این شک و تردیدها درباره‏ی ریشه‎ی پیدایش ورزش‏های رزمی را کنار بگذاریم، باید اشاره کنیم که ورزش فعلی کاراته تحت تاثیر کمپوی چینی (بوکس چینی) شکل گرفته است و در ابتدا نیز با نام اکیناواته شناخته می‎شده است.

در سال 1912 میلادی بود که ژاپنی‎ها موفق شدند با آنچه امروزه به نام کاراته در سرتاسر جهان معروف شده است، دل جهانیان را بدست آورند و این ورزش بومی را جهانی سازند. ورزش کاراته از سال 1970 میلادی صاحب فدارسیون بین‏المللی شده است و فدراسیون این ورزش با علامت اختصاری WKF شناخته می‎شود. مقر فدراسیون بین‎المللی کاراته در کشور اسپانیا و مرکز مقر آسیایی این ورزش نیز در کشور تایوان قرار دارد.

ورزش کاراته چگونه به ایران رسید؟

رزمی‎پسندان ایرانی برای اولین بار در سال 1342 با تکنیک‎های ورزش کاراته آشنا شدند و اولین فردی که هنر رزمی کاراته را به ایرانیان معرفی کرد، فرهاد وارسته بود. بعد از ورود کاراته به ایران طولی نکشید که ایرانیان به یمن هنرنمایی‎های مرتضی کاتوزیان موفق شدند تا اولین کمربند مشکی خود را در این رشته‎ی ورزشی بدست بیاورند.

به لطف این موفقیت‎ها بود که در سال 1351 خورشیدی آکادمی کاراته به عنوان اولین باشگاه رسمی کار خود را در ایران آغاز کرد. در سال 1353 نیز فدراسیون ورزش کاراته در ایران تاسیس و فعالیت‎های ورزشکاران این رشته را زیر نظر گرفت. هرمز بابایی و محمدعلی صنعتکاران از دیگر قهرمانانی هستند که زمینه‏ی رشد و توسعه‏ی ورزش کاراته را در ایران فراهم کرده‏اند.

کاراته‎کاران در چه سبک‏ هایی با یکدیگر مبارزه می‎کنند؟

ورزش کاراته از آن دست ورزش‌هایی است که سبک و تکنیک فراوان دارد و در صورت و قالب‎های متعددی نیز بازی و تمرین می‎شود، در ادامه از برخی از مهم‏ترین سبک‏های ورزش کاراته نام خواهیم برد:

بطور کلی سبک‌های کاراته به سه دسته تقسیم می‌شود:

  •     سبک‌های کنترلی
  •     سبک‌های غیر کنترلی
  •     سبک‌های رینگی

سبک ‏های اصلی یا سبک‏ های مادر در ورزش کاراته عبارت‏ اند از:

  •     شوتوکان:که توسط استاد فقید فوناکوشی که او را به عنوان پایه‌گذار کاراته امروزی می‌شناسند پایه‌گذاری شده‌است.
  •     شیتوریو: (سیستم ناهاته، سیستم شوری‌ته) این سبک توسط کنوامابونی ایجاد شد.
  •     وادوریو
  •     گوجوریو

سبک‌های کنترلی در این ورزش موارد زیر را شامل می‎شوند:

  •     شوتوکان، در این سبک، توجه خاصی به نیرو و سرعت ورزشکار در انجام حرکات معطوف می‎شود.
  •     شیتوریو؛
  •     گوجوریو؛
  •     وادوریو، که در لغت راه صلح، روش صلح، روش صلح جویانه معنا می‎دهد.
  •     کان ذن ریو، که در زبان کامل‏ترین سبک معنا می‏دهد.

سبک‌های غیر کنترلی ورزش کاراته در سبک‏های زیر خلاصه می‏شود:

  •     کیوکوشین؛
  •     گوجوریو، این سبک در هر دو گونه‏ی کنترلی و غیر کنترلی رایج است.
  •     جوکای دو که ترکیبی از سه رشته رزمی جودو، کاراته کیوکوشین و بوکس است.
  •     انشین؛
  •     جیسن کاراته؛

ورزش کاراته از چه قوانینی پیروی می‎کند؟

آن‎هایی که دست و احتمالا پایی نیز در ورزش کاراته دارند، به خوبی از قوانین متعدد این ورزش آگاهی دارند، آن هم قوانینی که به لطف سبک‏های متعدد موجود مدام نیز بر تعدادشان افزوده شده است و تسلط بر تمامی آن‎ها را برای کاراته‏کاران کمی دشوار کرده است. عده‏ای عقیده دارند همین قوانین پر تعداد هستند که تاکنون امکان ورود به بازی‎های المپیک را از ورزش کاراته سلب کرده است و اگر استادان این رشته موفق شوند تا از پیچیدگی این قوانین کم کنند، این ورزش بخت بیشتری برای ورود به بازی‎های المپیک تابستانی پیدا خواهد کرد.

ورزشکاران کاراته مرامنامه‏ی اخلاقی نیز دارند که توسط استاد فقید این ورزش، استاد فوناکوشی در 20 بند تدوین شده است و در قالب این مرامنامه از کاراته‏کاران درخواست می‎شود تا از توان و نیروی رزمی خود در مسیرهای نادرست سوءاستفاده نکنند. در ادامه می‎توانید مرامنامه‏ی اخلاقی ورزش کاراته را مطالعه کنید:

۱) هیچ گاه فراموش نکنید که کاراته با احترام شروع می‌شود و با احترام به پایان می‏رسد.

۲) زمانی که در بیرون می‌روید در این فکر باشید که با هزاران دشمن روبه رو هستید، پس همیشه آماده باشید.

۳) کاراته روحیه پرهیزگاری را پرورش می‌دهد.

۴) ابتدا خودتان را بشناسید و سپس دیگران را.

۵) تکنیک های روحی بر تکنیک های فیزیکی ارجحیت دارند.

۶) بگذارید ذهنتان آزادانه  حرکت کند.

۷) بی توجهی و غفلت موجب بد شانسی می‌شود.

۸) کاراته فعالیتی برای تمام طول زندگی است.

۹) با هر چیزی که مواجه می شوید جنبه ای از کاراته است، حقیقتی شگفت انگیز را در آن جستجو کنید.

۱۰) کاراته مانند آب در حال جوشیدن است اگر شعله را بالا نگه نداریم آرام آرام از جوشیدن می‌افتد.

۱۱) به برنده شدن فکر نکنید بلکه به بازنده نشدن فکرکنید.

۱۲) زمانی که با حریفی می جنگید، ضربات را متناسب با توان حریف پاسخ دهید.

۱۳) سعی کنید با استراتژی های معمول و طبیعی دست به مبارزه بزنید.

۱۴) دست ها و پاهای خود را هم چون شمشیرهای تیز و برنده تلقی کنید.

۱۵) به عنوان یک تازه کار داچی های مختلفی را یاد بگیرید، اما پس از آن به یک استقرار طبیعی که با فرم بدن شما متناسب است تکیه کنید.

۱۶) کاتا همیشه باید به طور صحیح تمرین شود. مبارزه ٔ واقعی مسئله ای دیگر است.

۱۷) هيچ حمله آغازيني در كاراته وجود ندارد.

۱۸) هیچ گاه نقاط ضعف و قوت، محدودیت های بدن خود و نسبی بودن کیفیت تکنیک هایتان را فراموش نکنید و در صدد برطرف کردن آنها باشید.

۱۹) هیچ گاه فکر نکنید کاراته تنها روش برای تمرین در دوجو است.

۲۰) پیوسته ذهن خود را جلا دهید.